lunes, 31 de octubre de 2016

Paso por el FKM. Octubre 2016.

Cuando Claustroman me recordó que este año volvía el FKM me alegré y buscamos día para poder asistir a este festival de cine. Este es el octavo año de andadura y las temáticas que acoge son las de fantasía, ciencia ficción y terror. El año pasado estuve un día y lo disfruté, especialmente porque aprendí más sobre el coruñés Amando de Ossorio y por conocer a la actriz Lone Fleming. Algunas proyecciones interesantes, buen trato por parte de los organizadores, dos conferencias donde se habló de Ossorio y del cine de terror francés,... Vamos, que había ganas de repetir y allá fuimos con Ami este año para saborear esta octava edición.

El tiempo y el viaje fueron de maravilla. Tener aparcamiento al lado mismo de la sede a la que acudimos nos ayudó mucho, ya que fuimos con el tiempo justo. El Forum Metropolitano está a un paso del puerto y alberga un par de salas de proyección, biblioteca y oficinas varias para el uso ciudadano. Aquí tienen lugar las mesas cuadradas que al mediodía se conforman. El aforo es limitado pero suele ser suficiente. El año pasado estuve en dos de ellas y siempre hubo espacio más que suficiente. Con esta idea fuimos al lugar pero nos encontramos con que hubo que esperar, ya que había sitios reservados. En ningún sitio vimos que hubiera que avisar para reservar y nos llamó negativamente la atención. 




Claustroman les envió un correo para preguntar y parte de la respuesta amable de la organización decía: Este año las mesas tuvieron mucha demanda y, a pesar de tener un buen aforo, este se cubrió. Intentaremos ver la posibilidad de ampliarlo de cara a próximas ediciones. También comentarte que todos los asistentes pueden contactar con la organización para gestionar su disfrute del festival mediante la reserva previa o el pago anticipado de entradas. Pues nada, a tenerlo en cuenta para la próxima y quizás vayamos con sitios reservados. Eso sí, alegría por ver cómo el festival se fortalece y las sedes van quedando pequeñas. Ánimo, pues.

Pero veníamos a escuchar y aprender, así que aguardamos a que estudiantes que debían venir a escuchar a sus profesores entraran y ocupasen todos los asientos. Algunos estudiantes de arte y los tres que llegamos desde Ourense estuvimos de pie en el pasillo, prestando atención a las palabras de tres profesores que nos acercaron a las versiones cinematográficas de parte de la obra de dos grandes de la ciencia ficción: Wells y Lem. Dos autores con dos visiones distintas de la vida y con obras distintas. Así, descubrimos el pensamiento socialista de H. G. Wells y el pesimismo existencial de Stalislaw Lem. Del primero se dijo que fue el autor vivo más versionado en el cine y que la obra por la que más le conocemos es la producida en su primer lustro de escritor. Del segundo se señaló su "reciente" pasamiento y cómo tuvo oportunidad de ver y criticar las dos versiones cinematográficas de Solaris. Los profesores Nogueira, Agrasar y Samaniego fueron desgranando algunos títulos y reseñas de obras de los autores citados que acabaron en el cine. Sobre todo, se citaron títulos que hacía referencia a versiones directas y no filmes donde se destacase alguna influencia. No solo escuchamos hablar de novelas y películas sino que también se comentaron las arquitecturas presentes en las películas, originales unas veces y otras basadas en ciudades reales. En este punto, me llamó la atención que se citase a Blade Runner (pronto de aniversario en cuanto a la cronología de la historia se refiere) y cómo su propuesta urbanita hoy no se adivina para nada en Los Ángeles pero sí en alguna capital oriental.


El día anterior se había proyectado un título de Lem, Ikarie XB-1 (1963), y este mismo día por la tarde se proyectaría uno de Wells, Things to come (1936). Claramente, no son los autores los directores sino los que tuviron la idea y la pusieron en negro sobre blanco. Luego, surgirían estos títulos para la gran pantalla, dirigidos por Jindrch Polák y William Cameron, respectivamente. Por desgracia, no pudimos ver ninguna, así que quedan pendientes de búsqueda y visionado.


Las que sí pudimos ver fueron las dos modernas del CGAI, a las 18 h. Un corto y un mediometraje del pasado año y de este: Aciaga suicidius interruptus (2015) y La valija de Benavidez (2016). Claustroman y un servidor coincidimos en que valieron la pena y nos gustaron por las tramas y el desarrollo. El primero es un corto que nos presentaron dos de los participantes en él. Básicamente, es la historia, brevísima, de una mujer a punto de suicidarse y de cómo, en un revuelto momento que mezcla pasión, dolor y alegría, acaban muertos aquellos más cercanos a ella, mientras sobrevive solitaria. El segundo nos introduce en un decadente mundillo artístico donde creatividad y locura se mueven muy cerca. ¿Qué le pasa a un mediocre artista que aparece en una residencia muy particular sin memoria de las últimas horas? 

 
Son los momentos siguientes a una fuerte discusión con su pareja. ¿Cuál es la obra que sorprenderá a los críticos y nuevos creadores que celebran una fiesta donde se expondrá una macabra escultura?



Y aquí nos tuvimos que ir, ya que teníamos toque de queda y hora de regreso a casa. Estuvo bien volver pero, deseando repetir, para la próxima iremos con todo lo reservable pillado.

jueves, 27 de octubre de 2016

A Tropa Korriban en misión ourensana.

A Tropa Korriban é unha asociación sen ánimo de lucro que reúne a fans de Star Wars, principal, pero non unicamente, de Galicia. Por este blog xa pasaron catro dos seus membros en distintas ocasións, xa fose para presentar un novo vestido ou para responder a unha entrevista ou falar do mundillo fan. As súas verbas quedan unhas entradas máis abaixo e poden darvos máis idea de quen son e que fan. Eu falo dende o meu coñecemente persoal e do trato con eles, pero falo dende fóra da asociación. Se nalgunha idea sobre eles me trabuco, aberto estou a rectificar e aprender.

Ben, como asociación de fans acuden a eventos, cando non son eles mesmos quen os preparan e organizan. Hospitais, eventos solidarios, entrevistas nos medios, Imperial,... ámbitos nos que se moven cos seus traxes e encarnan a distintos personaxes da saga galáctica máis coñecida pola contorna. O amigo Blanes di con razón que eles asumen un personaxe, ca obriga de valoralo e respectalo, pois levan un uniforme, non un disfraz. Dalgunha forma, co seu porte e dedicación, alongan o eco das películas cara o mundo máis cercano a nós. 


Esa cercanía fíxose patente o pasado sábado 23 de outubro, cando estiveron despregados polo centro comercial Ponte Vella de Ourense. Algo máis de tres horas paseando entre o público ou posando para fotos. Dous escenarios fixos e tódolos pisos para andar e deixarse ver para asombro e alegría de grandes e pequenos. Nun dos postos fixos podías sacarte unha foto cun grupo deles ou elexir a algún en particular. No outro posto, unha pantalla verde permitía fotografarte e elexir despois un fondo que dese máis aire de película ó momento. Os fans cos seus traxes personalizados pasearon tamén entre a xente. É de resaltar que a beleza de velos supón traballo e esforzo. Non só o de levar unha armadura ou vestir un uniforme máis ou menos cómodo senón tamén as horas que hai detrás en canto a investigación, compras, adaptación da caracterización, perfeccionamento,... se che cadra, párate e pregúntalles cando os vexas. Pode que che falen do calorciño que supón levar unha armadura de soldado imperial, ou da incomodidade de trafegar con capas e capas de tela que compoñen un todo orgánico, ou dos repostos que vas precisando co tempo, ou da dificultade de atopar certas telas,... Hai moita vida detrás dunha caracterización, sempre que estea ben feita e con ánimo de impresionar. Tamén che dirá máis de un que unha cousa é porte calquera trapo enriba e disfrazarte e outra é currarte un traxiño decente e vistoso.

Para pertencer á Tropa ti escolles un personaxe e valo encarnando o mellor posible. Despois, asumes ese con maior detalle ou vas aumentando os traxes e nomes. A idea é parecerse o máis posible ó que sae en películas, cómics ou videoxogos. Valorar o personaxe, recordemos. Pero sen caer nun fundamentalismo tal que che faga olvidar o bo humor e as ganas de pasalo ben e compartir unha afición. 

Jedis varios, Anakins entregados ó Reverso Tenebroso, rebeldes, troopers, oficiais,... foron pasando polo centro comercial acompañados dunha grande sorpresa: un R2D2 fabricado en Galicia. E feito por un mozo que, ó remate da misión, nos deleitou cuns cantos temas clásicos do Rock, no que non faltou o Dolores Se Llamaba Lola dos nosos Los Suaves. El tocaba a guitarra eléctrica e o robot bailaba. 

Para a hora da cea estabamos case todos listos para compartir mesa e impresións, cerrando o evento as verbas do presidente da Tropa Korriban, Manu, e as de Miguel, apodado Líder Bleins. Palabras de agradecemento e de reflexión sobre a vitalidade da Tropa, as ganas que moitos dos seus membros lle botan e os desexos de novas incorporacións que continúen o fantástico mundo do que na nosa terra se coñeceu, alá polo fin dos anos setenta, como A Guerra das Galaxias.  


Vídeos do evento.

1. Entrada.

2. R2D2 bailongo.   



Algún dato curioso...

... foi a presencia de nenos. Non chamarían a atención se estivesen do lado do público pero resulta que estaban caracterizados, xunto cos maiores da Tropa. Asociación que non sabe de idades...
... o R2D2 é o primeiro destes lares que se constrúe con material reciclado. A autoría é de Edu, un rapazolo que lle botou ganas e catro meses de traballo, con axuda de maiores, para ter un droide móbil como o das pelis...
... e o artefacto movíase, controlado dende un móbil...
... e bailaba...
... Ourense conta cunha boa canteira de mozos que xa teñen traxe e que quizás pronto vexamos como membros de pleno dereito da Tropa...
... a Tropa realiza misións, que consisten na participación dos seus membros en eventos solidarios ou de promoción relacionados co mundo fan de Star Wars...

... pasaron moitos ourensanos polo lugar, entre eles Fernando Calvo, guitarra de Los Suaves...

... e moitas gracias a cantos organizastes e montastes os escenarios onde se sacaron as fotos. Tamén a cantos estabades no photocall do Croma verde, pondo e sacando capas jedi, dando e recollendo os sables, tomando nota dos datos e atendendo a cantos foron buscar un escenario de película.

lunes, 17 de octubre de 2016

Libros arcanos. O Necronomicón (primeira parte)

Unha colaboración para outra bitácora que vos traio en adianto exclusivo. :-)


Ollo cando te avisen de que un libro contén segredos que deben seguir sendo tales, cando miradas de entrecerrados ollos che marquen un alto na procura de agochados exemplares de prohibidos saberes... Ollo, que se avisan é para non desenrolar males atados e durmidos sobre un mundo olvidadizo. Porque a historia é mestra pero temos o mal costume de facerlle oídos xordos. Unha voz se escoita, silencio, atención. Provén de tempos non tan fuxidos, de séculos cercanos a nós. O lugar onde se orixinou hai que buscalo en norteamérica, nunha casa de ventás que incluso a pleno día están a medio cerrar. Alí poderemos escoitar mellor ó chamado "ermitaño de Providence". Home que semella tímido e calado, de mirada imponente que reflexa mundos máis alá deste. Coñecémolo polo seu apelido pero ben se merece que o nomeemos: Howard Phillips Lovecraft. Si, pasa moito tempo na casa que o viu medrar e que testemuña a morte dos seus seres queridos. Pero non te quedes con esa imaxe. Gran escritor de cartas, os seus amigos falaban del cun cariño enorme dicindo que nada tiña de estrafalario senón lóxico e cercano.

Nalgúns dos seus escuros relatos veremos citado un libro cuxo título teriamos que pronunciar polo baixo: Necronomicón. Presentade tal verba ó voso profesor de clásicas, pois varias son as interpretacións, todas elas coincidentes en que se fala de imaxes e leis referidas ós mortos. Nunca coñeceremos o seu contido. Nunca. Lovecraft deixou moi claro que nunca o escribiría, que os seus relatos contan innomeables experiencias relacionadas con deuses tolos que un día nos domeñaron e hoxe están tentando regresar dende as estrelas ou dormen no fondo do mar, agardando unha propicia conxunción estelar e sacrificios humanos acompañados de arrítmicos cantos. Houbo quen buscou ese libro e houbo quen se atreveu a imaxinalo e polo por escrito. Quen sabe... quizais insensatos que non remataron mellor que os aterrorizados protagonistas dos relatos lovecraftianos.
Si, prestade atención ás súas historias para contemplar o cósmico terror que cae de improviso sobre aqueles que queren saber demais e viaxan a decadentes pobos do interior de Nova Inglaterra. Descubride como o autor do Necronomicón toleu e desapareceu ante os ollos de quen pasaban cerca del, o chamado "Árabe tolo", Abdul Alhazred. Lovecraft deixou caer fragmentos dun libro que aterra só con nomealo. O seu contido atrae descontrol, forzas escuras que non podemos dominar nin comprender. Non achega luz e coñecementos senón escuridade, tolemia, morte.

Quizás si poidas achegarte ós relatos de Lovecraft e agradecer ós ceos que o Necronomicón fose perseguido e non quede del máis que recordos soltos. Si, adéntrate nas historias do ermitaño de Providence para saborear unha mitoloxía moderna que fala de deuses sen forma, de escuros portais cara a loucura, de viaxes no tempo e no frío espacio, de civilizacións megalíticas que mataron por deuses de impronunciables nomes.

As estanterías desta biblioteca ben poderán surtirte... pero reza para que non sexa o próximo título un esnaquizado libro de negras tapas e gastadas follas en latín, impreso en España no século XVII, traducción dun arcano libro anterior que se lía en grego pero fora orixinalmente plasmado en árabe...

miércoles, 7 de septiembre de 2016

Hasta Parada de Sil sen parar alí I.

Os lugares onde lenda e historia se entremezclan nunha preciosa sinfonía que hoxe apenas imos coñecendo e disfrutando están moi preto. Como nun exercicio de supervivencia, habería que seguir os cauces dos ríos para ir dando con moitos deles. Pero non pondo a meta na presunta civilización urbanita senón ó contrario: salindo da cidade, remontar polo afamado Miño e o abondoso Sil de maneira que camiñemos cara fontes prístinas onde refrescarnos de tempos ardentes e deshidratantes. Non só me refiro ós tempos metereolóxicos, ben subidiños de tono estas tardes, senón á épocas nas que vivimos e nos movemos, existindo ás veces pouco máis que como actores que foron postos sobre o escenario para que improvisen, por se aquelo de que algún acaba caendo ben ó respetable. Nas ribeiras deses dous ríos que tanto nos poden dicir, atoparemos restos de tempos fuxidos, de épocas que moitos pensan que só foron escuras, ruinas de construccións ou edificacións que teñen certa vida, inda que alonxada da que as viu aparecer e medrar. 

A Ribeira Sacra é ampla, tendo dou ríos grandes e dúas provincias como camiños xeográficos pateables. Con gozo vou vendo que unha sinxela investigación na Rede dá acceso a bastante información sobre lugares e rutas que un pode acometer sen demasiadas dificultades. Animado polas lendas que fun escoitando e lendo, ilusionado por poder tocar pedras pretéritas e con tempo para unha visita, alá collemos os bártulos unha tarde de non hai moito para escapar do bochorno da antiga Palas Auria e percorrer os km que nos levarían a Xunqueira de Espadañedo e Parada de Sil. Unha tarde chegou para unha ruta calma con poucas pero intensas estacións. Unhas cinco horas onde puidemos disfrutar e ver bastante, mantendo un ritmo áxil para poder chegar a case tódolos sitios que pensaramos. Case todos.

Saíndo de Ourense cara Castrocaldelas, pasa un por Niñodaguia, quedando preto Maceda. E namais saes de Niñodaguia xa tes un desvío á esquerda para meterte en Xunqueira. Non te desvíes da estrada e atoparás o mosteiro, igrexa e claustro. Como soe pasar, a igrexa queda aberta ó público e está pegada ó mosteiro, tendo cadaquén as súas portas distintas. Desta forma, os monxes podería acceder ó templo dende o interior e os fieis vir das súas casas e entrar pola súa porta. Os dous mundos atoparíanse dentro, inda que non se tocase materialmente. A igrexa está hoxe en uso como parroquial e dela chamoume a atención, por exemplo, unhas cabeciñas no teito da entrada, pintadas na madeira. Tamén se aprecian prefectamente diseños xeométricos.


O que é a parte do mosteiro está para concello. Non estaba aberto no momento da visita e non sei se haberá algo que ver destacable. Así que pasamos a ver o claustro. Case todo en pé, sobrio e recio, recordando a austeridade do Císter, con dous curiosos reloxios de sol nunha das paredes, xuntos ambos. O claustro é lugar de recreo e meditación. Alí mídese o tempo como en calquera outra parte do mundo pero pasa dunha forma distinta. Parece que a orixe do lugar é medieval, e quedan restos de románico, pero a construcción que hoxe vemos é alomenos do XVI, cunha fachada de igrexa do XIX.



Continuamos cara Parada de Sil, onde hai que ir con ollo porque a estrada cambia a unha vía na que as curvas aumentan e o camiño estréitase. A sombra das árbores das beiras ofrece un frescor que antes non tes e o espectáculo da natureza gaña enteiro fronte ó dos pobos e construccións humanas.

Ollo que namais chegas xa tes que coller cara a esquerda, onde está sinalizado moi ben o camping dos Castros. Foi a referencia que seguín para localizar logo Santa Cristina de Ribas de Sil. Pouco despois de pasar a capela a san Antón que verás na mesma estrada á dereita, chegas ó camping, onde ben vale a pena aparcar o coche ás súas portas e subir os poucos metros que te levarán a un dos miradores que se reparten polos altos que axexan o Sil.

Dúas pasarelas de madeira dan lugar a outros tanto miradores sobre un río Sil que escavou persistentemente terra e pedra ata facerse un oco polo que estirarse belamente ata bicar o Miño. 


Logo xa pode un pararse aquí a disfrutar desta beleza natural e mirar como pasa algún catamarán. A tarde que fomos corría vento a pesar do soleado e calmo do tempo estival. Un gozo e descanso para os viaxeiros.

Seguindo pola estrada e indo con ollo, comeza un descenso que remata ás portas do monte que cutodia o mosteiro de santa Cristina de Ribas de Sil. O sitio para aparcar é pequeno pero suficiente se non hai moita xente. Esto axuda a sentirse nun lugar tranquilo e afastado do mundanal ruido. Inda hoxe non se sinte máis que a natureza, canto máis daquela.

O daquela non o sabería colocar perfectamente nunha liña temporal. Seica se documenta dende o século IX e hai arte románico con toques góticos pero pregúntome que vida litúrxica florecería alí ata a desamortización do XIX. Queda no aire esa investigación porque non todo é ver o edificado, hai que pensar que servían a persoas que alí rezaron, viviron e construiron. Un lugar recóndito que inda hoxe é bendecido co silencio do bosque e as raiolas dun sol que alí non molesta.


De novo o esquema coñecido de entradas distintas para claustro e igrexa. Desta chamoume a atención a súa altura, os restos de murais, o pé dun arco pintado e algunhas esculturas cercanas ó altar. A sensación é de amplitude cara arriba, de elevación, e sobriedade. Posteriormente, un paseo polo exterior da igrexa iría facendo que a admiración renacese ca cantidade de cabeciñas en pedra, típicas do románico, que dende o alto nos miraban e falaban. Desgraciadamente, hoxe non entendemos todo o que din. E é que o románico é unha arte simbólica que expresa a doutrina cristiá que dende o púlpito se expresaba en verbas. Así podemos entender á xente que nos di que se construiron templos que eran auténticos catecismos pétreos. 

En santa Cristina quedan eses animais, vexetais, figuras grotescas ora cercanas ó animal ora ó ser humano, que seguen advertindo da condenación polo pecado e da beatitude á que chegará a virtude. E os restos murais recordan que o que hoxe é pedra desnuda, onde estivo policromada, chamando máis a atención e expresando máis do que hoxe nos poida sorprender.

jueves, 25 de agosto de 2016

Charla de David M. Santana en Ourense. Star Wars TFA.

Gracias mil, amado líder, por traernos a David. Se convierte ya en un sabido estribillo que fue el único actor español que participó en el Episodio VII de Star Wars, El despertar de la Fuerza. Le veremos, reconociéndole o no, en la historia SW Rogue One, que se estrena en diciembre. Y en alguna película más cuyo nombre de guión será críptico, como suele pasar cuando no quieres filtraciones, pero que contará con troopers. Mientras, aprovechamos su estancia en nuestra tierra gallega para tenerle con charlas y anécdotas con las que entrar en el mundillo de las filmaciones de la saga SW. Pasó por Ourense y le quedan Vigo y Santiago, hoy y mañana. Atentos a las noticias que el amigo Miguel Blanes pueda hacer desde su Facebook.


David es un fan de SW que colecciona material diverso. La cosa ya le viene de antiguo, pues su abuelo reunía carteles de cine. Actualmente sigue trabajando en su faceta actoral y afirma que la familia ha sido un puntal básico para llegar donde ha llegado. De hecho, una ilusión es poder llevar a su madre allí donde coloquen una buena alfombra roja rodeada de fotógrafos. Y si por viajar toca no le duelen prendas, le encanta. Nos comentó que uno de los viajes curiosos que hizo fue gracias a una convocatoria que le prepararon en Japón con motivo de su papel. Él y una chica (la única actriz stormtrooper) llegaron a suelo nipón para hablar de sus personajes y fueron agasajados y admirados de tal modo que no podía creerlo aún hoy. Guarda un cariñoso y magnífico recuerdo de su paso por allí y el trato recibido.
 
No voy a ser exhaustivo para no desvelar demasiado pero sí ofrecer un resumen de todo lo que nos compartió este simpático canario afincado en Londres cuya entrada en SW fue fortuita. Todo a partir de una amistad a quien le pasaron una tarjeta para un casting. El resto os lo cuenta David con su gracejo. Entró y consiguió un buen papel, a pesar de que no vas a ser reconocible al principio. Tras el entrenamiento de tres días que sirvió como selección, pasó a pertenecer al equipo A, a los Core Stormtrooper, un grupo de diez actores que siempre que hubiese escenas con soldados imperiales habían de estar en el set, participasen luego en el rodaje o no. En momentos en los que no se requería su presencia o terminaban, David se iba a ver parte del rodaje. Como nos dijo, con su armadura no se puede reconocer pero si sabes lo suficiente puedes localizarle y saber quién es. Nos puso como ejemplo algunas escenas. Así, es uno de los soldados que se dan la vuelta cuando, en la sala de interrogatorio, Kylo Ren da rienda suelta su monumental enfado. Es un soldado de los que se da la vuelta en otra escena, junto a sus compañeros, y sabe que es él porque era el único que llevaba dos cintos cruzados que, en la espalda, formaban una X. En una escaramuza, es el soldado muerto que se ve al lado de una puerta. Lo que hizo con la película luego lo aplicó a las fotos de la premiere europea, donde estaba con un comapañero en la puerta de entrada para los actores. Lugar que le "obligaba" a aparecer con todos lo actores que pasaban allí y se paraban un momento para las instantáneas. Alguna vez hizo gestos a amigos y conocidos pero ya avisaron que el trooper ha de mantener una imagen, una pose: "La magia del personaje".


En el set de rodaje conoció principalmente a sus compañeros trooper y extras mil. Declaró que se mantiene esa separación entre actores principales y los demás. Lo que no fue óbice para que llegase a saludar e intercambiar unas palabras con Harrison Ford o se riese con John Boyega de los problemas de Daisy Ridley al volante de un cochecito que casi se lo come. A Carrie Fisher la vio de lejos y a su hija la sufrió en un curioso episodio que tiene el culo del actor como protagonista. Un hecho que nuestro amigo y miembro de la Tropa Korriban, Miguel Blanes, corroboró diciendo que el traje atrae y siempre hay alguna "señora" que abraza o toquetea... Ahora me explico yo porqué en Disneyland las princesas ya te echan la mano para que no les rodees espalda ni hombro. De Adam Driver recalcó su ser actor de método, hasta tal punto que gritaba y pataleaba como un verdadero poseso en los momentos de rabia, según el guion, claro.

Como curiosidad, nos compartió una costumbre que fue la de llevar un diario de rodaje donde incluyó sucesos y firmas de los actores. No pudo conseguir de los principales. De entre ellos admira a Harrison Ford en su papel de Han Solo. Y llegó a participar en el casting para actores destinado al spin off que se prepara. Una magna convocatoria de tres mil actores de la que salió elegido el primero que se presentó. En la última Celebration, los responsables del mismo, dieron algunas noticias sobre el mismo. Por desgracia, el primero no fue David. 

En su papel de trooper llegó a encarnar tres personajes diferentes, todos trooper. Papel que tiene su aquel. Empezando por la armadura, nos comentó que las de rodaje se ponen por piezas que incluyen brazos en bloque. Mientras que una cualquiera tiene varias que se unen hasta conformar un brazo, las del Ep VII eran una sola. Ya tiene cosa ponerla un día cualquiera como para tener que sufrirla con una lesión. Y es que David se lesionó durante el rodaje pero no dijo nada y convenció a los cercanos para que la mantuviesen en secreto. Él quería seguir en el set sí o sí. Puso su ilusión y sus ganas por encima de na posible indemnización económica que quizás le acabase llevando de vuelta a casa. Así que son el brazo hinchado a la altura del codo, allá volvió a la carga. Y fue curioso que pudo darle cierto descanso al brazo porque otro se lesionó también. No fue ni más ni menos que su admirado Ford, que sufrió un traspiés en la cabina del Halcón Milenario. Ambas lesiones con muy pocas horas de diferencia. La de David pasó sin pena ni gloria y la subsiguiente de Ford fue motivo de parar el rodaje y permitir a los trooper un descanso.


Ser fanático de SW no fue una ayuda en su entrada para el papel. De hecho, se intenta escoger gente que no sea fan para poder mantener la profesionalidad y cierta contención. La idea es no tener que controlar a unos actores que pudieran molestar o abalanzarse sobre los principales. Y la cosa se pone más fea cuando hablamos del vestuario y atrezzo. El trooper Santana nos comentaba que el secretismo era máximo, que no entrabas en vestuario más que con la ropa interior, poco más, y que del set no podías llevarte ni los trozos de un bláster roto. De hecho, a él le pasó que cayó sobre uno y lo reventó pero no le permitieron apropiarse ni de un trozo de plástico del arma. Cuidado había que tener incluso en los exteriores, ya que hubo varios vuelos de drones que los sobrepasaron para poder fotografiar algo del rodaje. Seguridad estaba atenta pero no pudo evitar que a David le sacaran dos fotos con armadura. En una ocasión hasta pensaban que era un dron de la gente del set. Lo llegaron a saludar... antes de ser empujados a terreno cubierto porque el aparato no buscaba otra cosa sino una exclusiva. Y así pudo tener una foto suya en armadura, hasta tal punto la confidencialidad. Comentaba que la foto salió luego en muchos medios pero que no le supuso más que algún aviso para que no se etiquetara en ella.

Estas y muuuuchas otras nos fue contando este simpático canario en las tres horas que pasamos con él en el local de XogOn-El octavo pasajero de la calle doctor Fleming de Ourense. Tras la charla y el pase de fotos y vídeos, rato para la firma de autógrafos y photocall. Cómo no, precedidos por comentarios, preguntas y opiniones entre él y el respetable, con participación de Miguel dándonos sus particulares versiones y teorías acerca de escenas y personajes del Ep VII. Una gozada de tarde que hoy espero repitan en Vigo, en La Casa del Libro. 


Los medios de comunicación han estado atentos a su paso por Galicia, saliendo noticias en el diario local La Región, en El Faro de Vigo y apareciendo en Televisión de Galicia y V Televisión. 

Os comparto algunos minutos de charla (clic sobre el enunciado)...

- La anécdota del culo trooper de David y la mano larga de la hija de Carrie. 


- Se presentó al casting del spin off de Han Solo.