lunes, 25 de enero de 2016

Entrevista ca amiga e poetisa Rochi Novoa.

Bo día, Rosiña. Bueno, os amigos e o nome artístico é outro...
 
- Como empezaches neste mundiño da poesía? 
 Empecei por accidente, como se fora un diario no que desafogaba. 
 
- Tes participado en varios recitais e recordo que me comentabas con emoción a vez que estiveras na casa de Rosalía con motivo dun. Que recordas desa data? 
 Esa data foi moi especial, lémbroa con dualidade. Moita emoción por estar na casa de Rosalía e decepción polo que atopei. Namoreime da miña irmá Marta ese mesmo día e non podo deixar de agradecerlle a Alfonso Lauzara que fixera o meu soño realidade. Emoción, esa é a palabra. 
 
- Creo que tamén sería especialmente emotivo recitar na túa terriña, verdade? En dúas ocasión organizaches o Tangaraño Cultural. Podes explicarnos en que consistíu e que aportaches? 
O Tangaraño leva dous anos de andadura e iremos polo terceiro. A idea xurdiu como algo pequeno, para que os/as compañeiros/as e amigos do mundo da poesía viran onde estaba o meu pobo. A acollida foi tan boa que se proxectou a moita xente. No Tangaraño xúntase unha amalgama de poesía, música, arte e artesanía, xunto con productos ecolóxicos e locais. Non teño subención de ningún tipo e conto coa axuda da familia e dos amigos e veciños incondicionalmente, doutro xeito sería imposible levalo a cabo. Por non falar das doazóns benéficas de negocios e particulares para a tómbola e, así, cubrir algún gasto como cartaces e decoración. Moito traballo, pero moita satisfacción. Ver a tódolos teus xuntos no pobo é dos maiores agasallos que me deu a vida. Sobre todo, porque se fai con moito amor e respecto. E cada ano aprendemos e tentamos mellorar. 
 
- Un festival onde o traballo conxunto foi esencial. Como comezastes a organizalo? 
 Pois como che contaba antes, ía ser algo pequeno, una xuntanza de 15 persoas. Pero teño a fortuna de estar rodeada de moi boa xente, participativa, solidaria e con ganas de traballar. Empezamos a organizar horarios de actuacións, mapas, locais, buscamos casas para que durmiran os convidados, habilitamos sitios de acampada, pedimos permisos ao concello buscamos menús,… Meses de preparación. 
 
- Para este ano podemos ir falando dunha terceira convocatoria? Hai detalles que nos poidas adiantar? 
 Sen dúbida. O factor sorpresa sempre é un aliciente, e como nos debemos a xente que queira e poda vir… 
 
- Tamén recitas nas presentacións dos teus libros. Xa se sabe que non se vive deles pero conta, costou moito publicalos? 
 As publicacións sempre son costosas economicamente e o traballo que hai detrás. Dende que se teñen os textos, fotografías, música, hai que engadirlle polo menos case un ano máis a ver o formato rematado. É polo xeral un traballo de fondo e angustioso, que se ve pagado cando o tes nas mans. Afortunadamente, non vivo da poesía, ou tería dificultades para comer. 
 
 
- Nas presentacións ás que puiden ir non estabas soa senón acompañada de músicos. Ata gravaron un disco con poemas teus musicalizados. 
 Hai dous discos que acompañan os dous últimos traballos en solitario. A música é poesía, como o é a fotografía e o arte, van parellas. Teño a fortuna de que en Muller de Papel, aparte de Antoni I. Fernández, Servando Barreiro, Nacho Martinez e Dani Soldevilla, se animaran tamén Alberto Vilas, Minimalia, Castor Pérez e o grupo Inibo. 
 
- E, por se fose interesante a aportación da música, resulta que inda fas as túas obras máis interesantes ca imaxe, ca fotografía. Seguirás nesta dinámica de conxunción de artes en orde a unha experiencia máis rica? 
 A fotografía estivo sempre presente nos meus traballos, nos catro poemarios, e nos libros didácticos. Cada libro concíbese dun xeito, reitero: é un todo. Pero sempre busco elementos novos. 
 
- Xunto co publicado para ventas, regálasnos de cando en vez un poema pola Rede, no teu blog. Por onde temos que navegar apara estar ó día? 
 O blogue chámase Olian, que ven do nome dos meus fillos, Óliver e Antía, pódese ver cousiñas, copiar, pegar… http://rochinovoavazquez.blogspot.com.es/ 
 
- Cando te leo ou te escoito verbalizar un poema teño en mente o concepto de poesía entrañable, que nas túas verbas vibra o aire co ritmo do amor, o desexo, a frustración, a esperanza,... Para min, escribes e recitas dende dentro, dunha forma moitas veces dura e impactante, directa, sen moitas revoltas. Soes escribir ó aire da musa que sopla ou tes costume de escribir sempre algo? 
 A poesía é liberdade e debe berrar. 
 
- Sendo unha obra entrañable, que afecta e remove por dentro, non te quedas no intimismo senón que abarcas o mundo. Podemos encontrar versos sobre a situación social, política, rexional, familiar. 
 A sociedade forma parte de nós e a poesía está para defender os dereitos que se pisan e crear conciencia debe ser una obriga. 
 
- Á hora de escribir, tes algún ritmo ou métrica que che guste ou experimentas? É que ata che vin un haiku e todo. 
 Libertade total, escapo das rimas. 
 
- Unha vez escrito, volves a revisala túa obra e reescribila co paso do tempo ou déixala tal cual saíu? 
 Sempre a deixo, non modifico. Ve a luz ou non. 
 
- Moitas gracias por este ratiño. Ogallá nos vexamos pronto de novo. Só unha última pregunta: teño algún poema adicado do que non saiba? 
 Hahahahahahhaha, xa sabes a resposta.
 
 
******* LIGAZÓNS ***
 
 
* Blogue da autora.                ** Acerca de Muller de Papel.                 *** Escolma biopoética.