lunes, 2 de mayo de 2016

Entrevista a Xerión. METAL GALAICO EXTREMO!!!! II

(Continuamos ca entrevista iniciada o sábado
Véxase AQUÍ)...

Antes podiamos ir seguindo a pista do teu arte na web oficial. Agora que leva una anos pechada, por onde podemos pornos ó día na Rede? 
Pois o sitio onde máis se nos pode seguir a día de hoxe é polo Facebook... e máis que nada pola rapidez de comunicación que supón esa ferramenta. A partires de aí, hai algunhas persoas alleas á banda, mais que por un motivo ou outro senten esa necesidade, que actualizan algúns portais de música extrema ou colgan información en blogues, YouTube e demais relativos á banda... Se alguén ten interese, non é difícil ter información sobor o XERIÓN ou contactar connosco... pero iso si, insisto, ten que ter interese. 

Algo básico é escoitar Xerión. Queda moito material para a venda? Sei que moitas veces os discos son limitados e numerados... Onde os podemos pedir? 
Soemos, e cada vez máis, limitar as nosas edicións, xa que, non nos enganemos, tampouco temos tanta xente que nos siga ou que empregue os seus cartos en mercarnos algo, e tampouco somos unha banda de dar moito por saco a nivel de promoción. Pero seguen quedando copias dalgúns compartidos en cinta e vinilo, e tanto Schwarzdorn de Alemaña como Azermedoth de México seguen a ter en catálogo copias dos nosos álbumes en CD. De tódolos xeitos, no blogue de Nigra Mors sempre hai material da banda dispoñible... 

Como non, despois da escoita no reproductor musical están os concertos. Algunha vez me comentaras que chegaras a firmar na libreta onde un fan recollía as letras e os recortes de prensa sobre Xerión. Ti gardas cousas como cartéis, recortes,...? 
Si, iso pasounos en México. Un rapaz tiña un bo feixe de material gráfico da banda, dende fotos ate recortes de entrevistas, fanzines e demais... por non falar de demos e gravacións. Algo moi meritorio tendo en conta que case todo o que levamos editado ten sido en Europa, cunha distribución, ate aquel momento, moi reducida no continente americano. E si, cada vez que hai algunha reseña, entrevista, referencia ou o que sexa nalgún sitio, intento conseguilo para gardalo cos cartaces de concertos, pases de grupo, flyers... que imos xuntando. Non sei, imaxínome dentro duns anos cunha copa de viño, cervexa ou likor kafé repasándoo todo coa Daga e con algúns achegados máis e lembrando historias... Xa sabes, “un home sen recordos non existe”... 

O último disco que tiven nas mans reproducía a forma dun vinilo sendo un CD. Con el, metido nun sobre co logo, estaban tres postais que eran tres portadas e un legajo cas letras. Como se che ocorreu este conxuntiño artístico? 
Este tipo de edicións van xurdindo no momento... Estabamos rematando de gravar “A hoste antiga do Luceiro”, que ronda os 25 minutos de duración, e pensamos en completar o compacto co material que editaramos nos compartidos en vinilo e que, quitando algunha edición en cinta, nunca foran editados en dixital, “Os disonantes cánticos das árbores mortas” e “O túmulo dos corvos”. Falei da idea con Igor Mugerza, fantástico debuxante que nos leva acompañando xa uns anos, e que, ao igual que para “A hoste...”, fixérase cargo dos outros dous traballos, e ofreceunos facer algúns trocos nesas portadas para aportar algo novo no visual para o compilado. E foi aí cando pensamos Daga e máis eu o do sobre cos 3 paneis por separado, co desplegable coas letras e o Cdr con forma de vinilo... era un xeito de envolver mellor esas gravacións que co típico formato en caixa transparente ou en digipack... E creo que acertamos! 


Agora, co último lanzamento, resulta que ata tendes cervexa artesanal. A ver, a ver, digo, a beber, a beber... 
Pois si... Aboriorth, o batería que nos acompañou dende o 2006 ate o 2008, traballa na Cervexería Artesá Meiga, onde tamén coñeciamos dende hai anos a un dos socios que a forman, Andrés. E, bon, xa sabes como son estas cousas... unha conversa levou a outra, e unha cervexa levou a outra e... por que non acompañar a edición do terceiro álbum, “Ulfxurz”, cunha cervexa acorde co concepto tanto da banda como do incluído nese traballo? O resultado, bon, non está ben que eu o diga, mais saiulles unha impresionante cervexa, negra como a noite!!! 

Na banda estades “os dous de sempre” e facedes cento e un cos instrumentos, sacando un son magnífico. Para defender os temas en directo hai previstos novos membros? Acabará saíndo da penumbra un batería humano para Xerión? 
Agora mesmiño andamos inmersos na xira do XV Aniversario, e para os concertos que tivemos e teremos (Lisboa, Lugo, Vigo, Ourense, A Coruña e Santiago de Compostela) contaremos con Aboriorth na batería nalgúns e O Rei Celta No Exilio na uilleann pipe e whistle noutros. Pero a base seguimos e seguiremos a ser Daga e un servidor. 

Queda moito por cantar e dicir pero xa sabemos que vita brevis, ars longa. Gustaríame que antes de despedirte nos comentases como che deu por meter un romance baixo o nome de Xerión e agora lanzar un cantar de cego como adianto. Unha aperta forte, Nocturno!! Bico a Daga!! 
Bon, o do “Romance de María Balteira” e o do “Cantar do cego e a Morte”... non me gusta repetir fórmulas nin conceptos... Algunha vez me teñen preguntado por que non seguimos co estilo máis cru do “Nocturnal Misantropía” ou co máis folk, ou co máis heavy... mais as cousas non funcionan como a xente cre. A música do XERIÓN sae nun momento preciso e nunhas condicións vivenciais e existencias moi concretas, que son imposibles de repetir despois. Podería ser imitado, asemellarse dun xeito premeditado, mais xa non sería real nin auténtico, e iso non vai nin con este proxecto nin coa miña persoa como creador.

Mil grazas, Félix, por lembrarte de nós, e por todo o apoio amosado en todos estes anos. Desculpa a demora en contestar esta interesante entrevista! Unha forte aperta!

Vémonos no Inferno!
(Logotipo cedido por NOCTURNO e fotos das miñas escuras coleccións onde recollo tanto concertos como momentos entrañables).

Un vistazo a fogonazos de directo, AQUÍ.